شێعر و پەخشان

چاو و گوێ داخراو

لە فارسییەوە: بەناز ئەحمەدی

 

لەچکە

لە یاریی خۆیدا

نیگایەکی

برد...!

چاوی هەژارێک

رۆستەم خامۆش


جــارێ نـەیـبـیـنـی ڕۆح ئــاسـوودە بـێ
بـەڵـێ نـەیـبـیـنـی لێـو بـە خـەنــدە بـێ

لـە ڕێگـەی ژینـدا هێندە شـەکـەت بـوو
بەشی هەر تاڵیی و ژان و خەفەت بـوو

چراكان هاتنە دەرێ


میرزا

قۆڵی لە قۆڵی شیعرێكمدا 
پیاسەی دەكرد 
هەر خۆی نەبوو
سەبەتەیەك ماچی... لێوی كچە نیشتمانێكی... لەگەڵ خۆی هێنابوو

چرای ئاوات

سەرحەد شوکری

لەســــەردەمی رۆم و فارس تامەلەکــــــــــــی و جووت حیزبەکە

ئێمە مەڕو شـــــوان  گورگ و قەسابەکان بۆمان دەکوتن تەنەکە

چرایەک بۆ شەمی شەوان

ئەحمەد ڕەزا

ئەوەندە ئەزانم سەرم لە دارهەنارەکانی سپی ترەو
دەنگم لە مروارییە شکاوەکانی زیزترەو
ئارامیشم... ئاخ ئارامیی!! 

چند شعر کوتاە

علی دستمالی

 

 

اسب می رود 
همگام با خیال خوب دوست. 
بخار می شود زمان
همراه با هر آنچه آشناست
و در غربت ماندگار آدمی
سرخ چهل لایه ای می روید
که نامش انار نیست
و چیزی بر جام دل خش می اندازد
که شمیم گیسوان زن نیست.

چهار شعر کوتاە

محمد علی دستمالی

 

مورچه ها یکی یکی / تکه هایی از مرا به لانه می برند / عینکم می ماند نگاهم و انتظار آمدن تو

 

زود است برای عاشق شدن / دیر است برای مردن / ای خدای پروازهای ناشناس /بگذار بر فلات گریه سقوط کنم.

 

چه‌ند شیعرێك له‌ (چارڵز بۆگۆفسكی)یه‌وه‌

 

و: نه‌ژاد عزیز سورمێ

به‌سه‌ر گه‌ڵای دارخورماوه‌
له‌ باران زیاتر نابییه‌م
بیر ده‌كه‌مه‌وه‌
هه‌رگیز ناتوانم له‌ ئاده‌مزاد بگه‌م
به‌ڵام بۆ ژیان
به‌ خۆشی و ناخۆشییه‌كانیه‌وه‌ ژیام. 

چەپڵە لێدەن

 

شێرزاد فەقێ ئیسماعیل

ئێوەى مەڕیش بۆى هەڵپەڕن

بەو خەیاڵەى ، لەپێناوتان
دەسکەوتێکى باشى هێنا.
مەگەر بە چاوتان نابینن
ملهوڕان و کەڵەگاکان
 
چەند بەهێزن، چەند بێ رێزن

چەمەرییەکانی من

فەرەیدوون سامان

 

قودسییەتی مردن بوو
گۆرانییان بۆ پێشوازی تەڕِیِ باران چڕِی و
بەر لە داکردن
وشکبوونەوە،

چەند جوانین

ئەحمەد ڕەسوڵ

چەند ناسکین و چەند وریا

هەمان کۆتر بە هەمان گمە و بە هەمان فڕین
دەمانباتەوە هەمان باغ
تا بەدەستی باغەوان بکوژرێینەوە.

چەند شیعر

لە فارسییەوە: بەناز ئەحمەدی

 

لەپشت جامخانەی دووکانەکە

تۆم لەگەڵ بووکەشووشەیەکی بچووک دیت

ئاشقی چاوەکانی بووم

گۆچانەکەم کوا؟